![]() |
| অভিশপ্ত ১২ নং কোঠা 👻 |
গাঁওখনৰ নাম সোণাপুৰী। গাঁওখনৰ এফালে বিশাল পথাৰ, আনফালে ঘন বাঁহনি, আৰু মাজেৰে বৈ
ৰাতি বাৰ বজাৰ পিছত কোনোবাই নাম ধৰি মাতিলেও পিছলৈ ঘূৰি চাব নালাগে।
কিয় নালাগে, সেই কথা কোনেও স্পষ্টকৈ নাজানিছিল। কিন্তু গাঁওখনৰ বুঢ়া মানুহবোৰে কৈছিল, ৰাতি যি মাতে, সি সদায় মানুহ নহয়।
নীলয় গুৱাহাটীত থাকি ভিডিঅ’ বনাইছিল। এদিন সি সিদ্ধান্ত ল’লে যে নিজৰ গাঁৱৰ পুৰণি, পৰিত্যক্ত
ঘৰটো আছিল গাঁৱৰ শেষ প্ৰান্তত। ঘৰটোৰ নাম কোনেও নাজানিছিল। সকলোৱে মাথোঁ “১২ নম্বৰ ঘৰ বুলি মাতিছিল।
কিন্তু গাঁওখনত তেনে কোনো ঘৰ নম্বৰ ব্যৱস্থা নাছিল!
সেইদিনা সন্ধিয়া নীলয়ে কেমেৰা, টৰ্চ আৰু মোবাইল লৈ ঘৰটোলৈ গ’ল।
দুৱাৰখন ঠেলি দিয়াৰ লগে লগে এটা দীঘলীয়া কৰ্কশ শব্দ হ’ল।
ক্ৰীৰৰ...
ভিতৰত পুৰণি কাঠৰ গোন্ধ। বেৰত মকৰাজাল। মজিয়াত ধূলি। অথচ ঘৰটোৰ মাজৰ কোঠাটোত এখন
নীলয়ে হাঁহি কেমেৰালৈ চাই ক’লে,
“
“বন্ধুসকল, এইটো চাওক! ইমান পুৰণি ঘৰত এতিয়াও ফোন আছে। চাওঁচোন, কাম কৰেনে নাই।”
ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ফোনটো বাজি উঠিল।
ট্ৰিং... ট্ৰিং... ট্ৰিং...
নীলয়ৰ হাঁহি নোহোৱা হ’ল।
সি লাহে লাহে ৰিচিভাৰটো তুলি ল’লে।
সিপাৰৰ পৰা এগৰাকী সৰু ছোৱালীৰ মাত ভাঁহি আহিল।
“দাদা... তুমি আহিলা?”
নীলয়ে সুধিলে, “তুমি কোন?”
ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে,
“
“মই এই ঘৰতে থাকোঁ। তুমি বাহিৰলৈ যোৱাৰ আগতে মোক বিচাৰি ল’বা।”
তাৰ পিছত ফোনটো কাটি গ’ল।
নীলয়ে কেমেৰাটো লৈ ঘৰৰ ভিতৰখন বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তাত কোনো মানুহ নাছিল।
তাৰ পিছত সি ওপৰ মহলালৈ উঠিল।
তাত এটা বন্ধ কোঠা আছিল। দুৱাৰখনৰ বাহিৰত চকেৰে লিখা আছিল:
“
“১২ নম্বৰ কোঠা। ৰাতি ১২ বজাৰ আগতে দুৱাৰ নুখুলিবি।”
নীলয়ে নিজৰ ঘড়ীটো চালে।
১১:৫৭।
মাত্ৰ তিনি মিনিট বাকী।
গৈছে এখন সৰু নৈ।
গাঁওখনৰ মানুহে এটা অদ্ভুত নিয়ম মানি চলিছিল।
সেই গাঁওখনলৈকে বহু বছৰ পিছত উভতি আহিছিল নীলয়।
ঘৰবোৰৰ ওপৰত এখন ভৌতিক ভিডিঅ’ বনাব।
গাঁৱৰ মানুহে তাক এটা ঘৰৰ কথা ক’লে।
কাৰণ ঘৰটোৰ দুৱাৰত মৰিছা লগা এখন ফলকত লিখা আছিল ১২।
নতুন চকী আছিল।
চকীখনৰ ওপৰত এটা পুৰণি লেণ্ডফোন।
নীলয়ে সিদ্ধান্ত ল’লে যে কোঠাটো নোখোলে সি উভতি যাব।
সি চিৰিৰে
নামিবলৈ ধৰিলে।
কিন্তু তলৰ
পৰা
কোনোবাই মাতিলে,
“নীলয়! ৰৈ যা।”
সি থমকি
ৰ’ল।
সেইটো তাৰ
নিজৰ
মাত
আছিল!
“কোন তাত?” নীলয়ে
চিঞৰিলে।
তলৰ পৰা
পুনৰ
একেটা
মাত
আহিল।
“মই নীলয়। তই
ওপৰলৈ
আহ।”
নীলয়ে টৰ্চটো
তললৈ
মাৰিলে। চিৰিৰ
শেষত
কোনো
নাছিল।
তাৰ মোবাইলত হঠাৎ
এটা
ভিডিঅ’
ৰেকৰ্ডিং আৰম্ভ
হ’ল। সি নিজে
ৰেকৰ্ডিং বুটাম
টিপা
নাছিল।
স্ক্ৰীনত দেখা
গ’ল, সি যি
কোঠাটোত থিয়
হৈ
আছে,
তাৰ
পিছফালে কোনোবা
এজন
থিয়
হৈ
আছে।
এগৰাকী ছোৱালী।
বগা সাজ-পোছাক। দীঘল চুলি।
মুখখন
দেখা
নাযায়।
নীলয়ে তৎক্ষণাৎ পিছলৈ
ঘূৰি
চালে।
কোনো নাছিল।
আকৌ মোবাইললৈ চালে।
এইবাৰ ভিডিঅ’ত ছোৱালীজনীয়ে কেমেৰাৰ একেবাৰে ওচৰলৈ
আহি
ফুচফুচাই ক’লে,
“বাৰু, তুমি মোক
চিনি
নাপালা?”
নীলয়ে মোবাইলটো পেলাই
দিলে।
ঠিক তেতিয়াই ঘৰৰ
সকলো
খিৰিকী
একেলগে
বন্ধ
হৈ
গ’ল।
ধাম! ধাম!
ধাম!
ঘড়ীত ১২
বাজিল।
ওপৰৰ বন্ধ
কোঠাটোৰ দুৱাৰখন নিজে
নিজে
খুলি
গ’ল।
আৰু ভিতৰৰ
পৰা
সেই
সৰু
ছোৱালীজনীৰ মাত
আহিল,
“দাদা... মই ইয়াত
আছোঁ।”
নীলয়ে দৌৰি
পলাই
যাবলৈ
চেষ্টা
কৰিলে।
কিন্তু
মূল
দুৱাৰখন বিচাৰি
নাপালে। য’ত দুৱাৰখন আছিল,
তাত
এতিয়া এখন
দীঘল
বেৰত
ওলমি
আছিল
এখন
পুৰণি
ছবি।
ছবিখনত এজনী
ছোৱালী,
এজনী
বৃদ্ধা
আৰু
এজন
যুৱক।
নীলয়ে ছবিখনলৈ চাই
থাকোঁতে তাৰ
বুকুখন
কঁপি
উঠিল।
যুৱকজনৰ মুখখন
হুবহু
তাৰ
নিজৰ
মুখৰ
দৰে!
ছবিখনৰ তলত
লিখা
আছিল:
“নীলয়, ১৯৯৮ চন।”
কিন্তু নীলয়ৰ
জন্ম
হৈছিল
২০০২
চনত।
তেন্তে ১৯৯৮
চনত
ছবিখনত
কোন
আছিল?
হঠাৎ পিছফালৰ পৰা
কোনোবাই তাৰ
হাতখন
ধৰিলে।
এগৰাকী বৃদ্ধা।
তেওঁ ক’লে, “তই অৱশেষত
উভতি
আহিলি!”
নীলয়ে হাতখন
এৰুৱাই
সুধিলে,
“আপুনি
কোন?
মোক
কিয়
চিনি
পায়?”
বৃদ্ধাগৰাকীৰ চকুৰে
পানী
ওলাল।
“মই তোৰ আইতা।
তই
সৰু
থাকোঁতেই তোক
এই
ঘৰৰ
পৰা
আঁতৰাই
পঠিওৱা
হৈছিল।”
“কিন্তু মোৰ আইতা
পাঁচ
বছৰ
আগতেই
ঢুকাইছে!”
বৃদ্ধাগৰাকীয়ে মূৰ
জোকাৰিলে।
“যাক তই আইতা
বুলি
জানিছিলি, তেওঁ
তোৰ
মাকৰ
ফালৰ
আইতা।
মই
তোৰ
দেউতাৰ
ফালৰ
আইতা।”
নীলয়ৰ মূৰ
ঘূৰিবলৈ ধৰিলে।
বৃদ্ধাগৰাকীয়ে ক’বলৈ ধৰিলে,
“১৯৯৮ চনত এই
ঘৰটোত
এটা
পৰিয়াল বাস
কৰিছিল। এদিন
ৰাতি
ঘৰৰ
সৰু
ছোৱালীজনী নিৰুদ্দেশ হ’ল।
তাইৰ নাম
আছিল
মায়া।
সকলোৱে
তাইক
বিচাৰিলে, কিন্তু
কোনেও
নাপালে।
সেই নিশাৰ
পিছত
ঘৰটোত
অদ্ভুত
ঘটনা
হ’বলৈ ধৰিলে। মাজনিশা ফোন
বাজে।
বন্ধ
কোঠাৰ
ভিতৰৰ
পৰা
শিশুৰ কান্দোন শুনা
যায়।
আৰু
ঘৰৰ
মানুহবোৰে নিজৰেই
মাত
শুনিবলৈ পায়।”
নীলয়ে সুধিলে,
“মায়াৰ
কি
হৈছিল?”
বৃদ্ধাগৰাকীয়ে ১২
নম্বৰ
কোঠাটোলৈ আঙুলিয়ালে।
“তাই এতিয়াও তাতেই
আছে।”
ঠিক সেই
সময়তে
কোঠাটোৰ ভিতৰৰ
পৰা
ছোৱালীজনীয়ে চিঞৰিলে,
“আইতা! তেওঁক সঁচা
কথাটো
ক’ব নালাগে!”
বৃদ্ধাগৰাকীৰ মুখখন
সলনি
হৈ
গ’ল।
তেওঁৰ চকু
দুটা
অস্বাভাৱিকভাৱে স্থিৰ
হৈ
পৰিল।
“নীলয়, তই এতিয়াই এই
ঘৰ
এৰি
যা।
নহ’লে তোৰ নামো
সেই
ছবিখনত
উঠিব।”
“কিন্তু মই ওলাই
যাম
কেনেকৈ?”
বৃদ্ধাগৰাকীয়ে কাণৰ
ওচৰত
মুখ
নি
ক’লে,
“যেতিয়া ফোনটো আকৌ বাজিব,
তেতিয়া ৰিচিভ
নকৰিবি। যি
মাতেই
শুন,
উত্তৰ
নিদিবি।”
কথাষাৰ শেষ
হোৱাৰ
লগে
লগে
বৃদ্ধাগৰাকী অদৃশ্য
হৈ
গ’ল।
আৰু লেণ্ডফোনটো পুনৰ
বাজি
উঠিল।
ট্ৰিং... ট্ৰিং...
ট্ৰিং...
নীলয়ে ফোনটোলৈ নাচালে। সি
মূল
দুৱাৰ
বিচাৰি
দৌৰিবলৈ ধৰিলে।
ফোনটো বাজি
থাকিল।
এবাৰ।
দুবাৰ।
তিনিবাৰ।
তাৰ পিছত
ফোনটো
নিজে
নিজে
ৰৈ
গ’ল।
কিন্তু নীলয়ৰ
পকেটত
থকা
মোবাইলটো বাজিবলৈ ধৰিলে।
স্ক্ৰীনত দেখুওৱা নামটো
দেখি
তাৰ
হাত
ঠাণ্ডা
হৈ
গ’ল।
Calling:
NILOY
নিজৰ নম্বৰৰ
পৰাই
ফোন
আহিছে!
সি ফোনটো
কাটি
দিবলৈ
চেষ্টা
কৰিলে।
কিন্তু
আঙুলিটো স্ক্ৰীনত পৰাৰ
আগতেই
ফোনটো
নিজে
ৰিচিভ
হ’ল।
সিপাৰৰ পৰা
এজন
পুৰুষৰ
মাত
আহিল।
“নীলয়, মন দি
শুন।
মই
তই।
মই
এই
ঘৰৰ
পৰা
ওলাই
আহিব
পৰা
নাই।”
নীলয়ে কঁপি
কঁপি
ক’লে, “এইটো কেনেকৈ
সম্ভৱ?”
“তই যিটো ভিডিঅ’
বনাইছ,
সেইটো
এবাৰ
চা।
কিন্তু
শেষৰ
অংশটো
অকলে
নাচাবি।”
ফোনটো কাটি
গ’ল।
নীলয়ে কেমেৰাটো বিচাৰি
পালে।
ৰেকৰ্ডিংটো চলি
আছিল।
ভিডিঅ’ৰ
আৰম্ভণিতে সি
ঘৰটোত
সোমোৱা
দেখা
গৈছে।
তাৰ
পিছত
ফোনটো
উঠোৱা
দৃশ্য।
কিন্তু তাৰ
পিছৰ
অংশত
কেমেৰাত নীলয়ক
অকলে
দেখা
যোৱা
নাই।
তাৰ পিছফালে এগৰাকী
ছোৱালী
সদায়
থিয়
হৈ
আছিল।
প্ৰতিটো দৃশ্যত
তাই
অলপ
অলপ
ওচৰ
চাপি
আহিছিল।
শেষৰ দৃশ্যটোত নীলয়ৰ
মুখখন
কেমেৰাৰ একেবাৰে ওচৰত।
সি কিবা
এটা
ক’বলৈ চেষ্টা কৰিছে।
কিন্তু তাৰ
পিছফালে থকা
ছোৱালীজনীয়ে তাৰ
মুখখন
নিজৰ
হাত
এখনেৰে
ঢাকি
ধৰিছে।
ভিডিঅ’টো
শেষ
হোৱাৰ
আগতে
নীলয়ে
নিজৰ
মাত
শুনিলে।
“যদি কোনোবাই এই
ভিডিঅ’টো চাই আছা,
তেন্তে
মনত
ৰাখিবা...”
তাৰ পিছত
স্ক্ৰীন ক’লা হৈ গ’ল।
কেইছেকেণ্ড পিছত
বগা
আখৰ
ওলাল:
“ঘৰটোত এতিয়া এজন
মানুহ
কম।”
নীলয়ে কেমেৰাটো বন্ধ
কৰি
দিলে।
সি বুজি
পালে,
এই
ঘৰটোত
যি
সোমায়,
ঘৰটোৱে
তাৰ
এটা
অংশ
নিজৰ
কৰি
ৰাখে।
কিন্তু সি
এতিয়াও জানিব
পৰা
নাছিল,
তাৰ
সৈতে
কিয়
এই
সকলোবোৰ ঘটিছে।
ঠিক তেতিয়াই ১২
নম্বৰ
কোঠাৰ
ভিতৰৰ
পৰা
মায়াৰ
মাত
আহিল।
“দাদা, তুমি মোক
এৰি
যাবা
নেকি?”
নীলয়ৰ চকু
পানীৰে
ভৰি
পৰিল।
সি কেতিয়াও মায়াক
দেখা
নাছিল।
তথাপি সেই
মাত
শুনি
তাৰ
মনত
এনে
এটা
অনুভৱ
হ’ল, যেন সি
তাইক
বহু
বছৰ
ধৰি
বিচাৰি
ফুৰিছে।
সি দুৱাৰখনৰ ফালে
এখোজ
আগবাঢ়িল।
আৰু দুৱাৰখন খুলি
দিলে।
কোঠাটোৰ ভিতৰত
এখন
সৰু
বিচনা।
এখন
কাঠৰ
আলমাৰি। বেৰত
পুৰণি
কেলেণ্ডাৰ।
আৰু বিচনাত
বহি
আছিল
ছোৱালীজনী।
তাইৰ হাতত
এখন
ফটো।
ফটোখনত নীলয়ৰ
মাক,
নীলয়ৰ
দেউতাক
আৰু
এজনী
সৰু
ছোৱালী
আছিল।
নীলয়ে ফটোখন
লৈ
সুধিলে,
“এই
ছোৱালীজনী কোন?”
মায়াই মূৰ
তুলি
চালে।
“মই।”
“কিন্তু তুমি ক’ত আছিলা ইমান
দিন?”
মায়াই মিচিকিয়াই হাঁহিলে।
“তুমি যেতিয়া সৰু
আছিলা,
তেতিয়া তোমাৰ
এটা
ভনীয়েক আছিল।
মোৰ
জন্মৰ
পিছত
এই
ঘৰটোত
এটা
দুৰ্ঘটনা ঘটিছিল। সকলোৱে
ভাবিছিল মই
নোহোৱা
হৈ
গ’লোঁ। কিন্তু মই
কেতিয়াও এই
ঘৰ
এৰি
যোৱা
নাছিলোঁ।”
নীলয়ে ফটোখনৰ
পিছফালটো চালে।
তাত লিখা
আছিল:
“মায়া আৰু নীলয়।
১৯৯৮।”
তাৰ মূৰটো
ঘূৰি
গ’ল।
মায়াই ক’লে, “দাদা, তুমি
মোৰ
কথা
পাহৰি
গ’লা। তোমাক এই
ঘৰটোৰ
পৰা
আঁতৰাই
নিলে।
তোমাৰ
স্মৃতিৰ
পৰা মোক
মচি
পেলালে। কিন্তু
ঘৰটোৱে
তোমাক
পাহৰা
নাই।”
নীলয়ে লাহে
লাহে
তাইৰ
ওচৰলৈ
গ’ল।
“মায়া, মই তোমাক
ঘৰলৈ
লৈ
যাম।”
ছোৱালীজনীৰ হাঁহি
নোহোৱা
হ’ল।
“দাদা, তুমি এতিয়াও বুজা
নাই।
এই
ঘৰটো
আমাৰ
ঘৰ
নহয়।”
“তেন্তে কাৰ ঘৰ?”
মায়াই কোঠাটোৰ চাৰিওফালে চালে।
“এইটো সেই মানুহজনৰ ঘৰ,
যিজনে
আমাৰ
সকলোৰে
স্মৃতি
চুৰি
কৰে।”
“কোন মানুহজন?”
মায়াই নীলয়ৰ
পিছফালে আঙুলিয়ালে।
“তোমাৰ পিছফালে থিয়
হৈ
থকা
মানুহজন।”
নীলয়ে পিছলৈ
ঘূৰি
চালে।
তাত কোনো
নাছিল।
কিন্তু বেৰত
ওলমি
থকা
আইনাখনত এজন
মানুহ
দেখা
গৈছিল।
মানুহজনৰ মুখ
নীলয়ৰ
মুখৰ
সৈতে
হুবহু
একে।
কেৱল তেওঁৰ
চকু
দুটা
ক’লা।
আৰু আইনাখনৰ ভিতৰৰ
মানুহজনে হাঁহি
আছিল।
সি আইনাখনৰ ভিতৰৰ
পৰা
হাত
এখন
আগবঢ়াই দিলে।
“বহু দিনৰ পিছত
লগ
পালোঁ,
নীলয়।”
নীলয়ে পিছুৱাই যাবলৈ
চেষ্টা
কৰিলে।
কিন্তু কোঠাটোৰ দুৱাৰখন বন্ধ
হৈ
গ’ল।
মায়াই চিঞৰিলে,
“দাদা! আইনাখন নাচাবা!”
কিন্তু তেতিয়ালৈ বহুত
দেৰি
হৈ
গৈছিল।
আইনাখনৰ ভিতৰৰ
মানুহজনে নীলয়ৰ
হাতখন
ধৰিলে।
আৰু এটা
মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে
নীলয়
অদৃশ্য
হৈ
গ’ল।
কোঠাটোত কেৱল
কেমেৰাটো পৰি
থাকিল।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা গাঁৱৰ
মানুহে
ঘৰটোৰ
বাহিৰত
এখন
কেমেৰা
পালে।
কেমেৰাটোত এটা
ভিডিঅ’
আছিল।
ভিডিঅ’টোত
নীলয়ে
হাঁহি
হাঁহি
কৈছিল,
“নমস্কাৰ বন্ধুসকল! আজি মই আপোনালোকক দেখুৱাম অসমৰ
আটাইতকৈ ভয়ংকৰ
ঘৰ।”
ভিডিঅ’টো
সাধাৰণভাৱে আৰম্ভ
হৈছিল।
কিন্তু শেষৰ
১০
ছেকেণ্ডত নীলয়ে
কেমেৰাৰ ওচৰলৈ
আহি
ফুচফুচাই ক’লে,
“মোৰ নাম নীলয়
নহয়।”
সি অলপ
সময়
মনে
মনে
থাকিল।
তাৰ পিছত
ক’লে,
“মই সেই মানুহজন, যিয়ে
নীলয়ৰ
ঠাই
লৈছোঁ।”
ভিডিঅ’টো
শেষ
হ’ল।
গাঁৱৰ মানুহে
সেইদিনাই ঘৰটো
জ্বলাই
দিয়াৰ
সিদ্ধান্ত ল’লে।
কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে ঘৰটো
থকা
ঠাইত
উপস্থিত হ’ল, তাত কোনো
ঘৰ
নাছিল।
কেৱল এখন
খালী
পথাৰ।
আৰু পথাৰৰ
মাজত
পৰি
আছিল
এখন
মৰিছা
লগা
ফলক।
ফলকখনত লিখা
আছিল:
“১২ নম্বৰ ঘৰ।
পুনৰ
নিৰ্মাণ: ২০২৬।”
সেই নিশা
গাঁৱৰ
এজন
যুৱকৰ
মোবাইলত এটা
নতুন
ভিডিঅ’
আহিল।
প্ৰেৰকৰ নাম:
NILOY
ভিডিঅ’টো
খুলি
সি
দেখিলে,
নীলয়
এখন
অন্ধকাৰ কোঠাত
বহি
আছে।
নীলয়ে কেমেৰালৈ চাই
ক’লে,
“তুমি মোৰ ভিডিঅ’টো চাই আছা,
নহয়নে?”
তাৰ পিছত
সি
লাহেকৈ
হাঁহিলে।
“এতিয়া তোমাৰ পাল।”
ঠিক সেই
মুহূৰ্ততে যুৱকজনৰ ঘৰৰ
বন্ধ
লেণ্ডফোনটো বাজি
উঠিল।
ট্ৰিং... ট্ৰিং...
ট্ৰিং...
ফোনটো তুলি
লোৱাৰ
আগতেই
সিপাৰৰ
পৰা
এটা
চিনাকি
মাত
ভাঁহি
আহিল।
“তুমি মোৰ নামটো
জানা
নেকি?”
যুৱকজনে একো
নক’লে।
কিন্তু সিপাৰৰ
মাতটোৱে পুনৰ
ক’লে,
“তেন্তে পিছলৈ ঘূৰি
নাচাবা।”
ফোনটো কাটি
গ’ল।
যুৱকজনে লাহে
লাহে
পিছলৈ
ঘূৰিবলৈ ধৰিলে...
…………………

No comments:
Post a Comment