GIJAANG

 বানে কঢ়িয়াই নিয়া প্ৰেম

জুলাই মাহ। আকাশখন বহুদিন ধৰি যেন দুখত ভৰা। সূৰ্যই মুখ দেখুৱাবলৈ পাহৰি গৈছে, আৰু ডাৱৰে দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি বৰষুণ সৰাই আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকু ফুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। নদীখন যেন ক্ৰোধত উন্মত্ত। তাৰ ঢৌবোৰে পাৰ ভাঙি, পথ গিলি, সেউজীয়া ধাননি নিজৰ বুকুত সামৰি ল'বলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

অসমৰ বকো মহকুমাৰ কাষৰীয়া এখন সৰু গাঁও। গাঁওখনৰ নাম "শিমলাটাৰী"। প্ৰতি বছৰে বান আহে, কিন্তু এইবাৰৰ পানী আন বছৰৰ দৰে নাছিল। বুঢ়া মানুহে কৈছিল, "এনেকুৱা বান বহু বছৰৰ পিছত দেখিছোঁ।"

সেই গাঁওখনতে বাস কৰিছিল ৰিয়ান।

বয়স মাত্ৰ ঊনত্রিশ। দীঘল দেহ, শ্যামবৰ্ণ মুখ, সদায় হাঁহিমুখীয়া। গাঁওৰ মানুহে তেওঁক কেৱল এজন যুৱক বুলি নাভাবিছিল, বিপদৰ সময়ত সঁচা ভৰসা বুলি ভাবিছিল। নিজৰ সুখতকৈ আনৰ জীৱন বচোৱাটো তেওঁৰ বাবে অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।

আৰু আছিল নন্দিতা।

ৰিয়ানতকৈ ছয় বছৰে সৰু। সদায় চকুত সপোন লৈ ঘূৰি ফুৰা ছোৱালীজনী। তাইৰ হাঁহিটোৱে যেন বৰষুণৰ মাজতো ৰ'দ উলিয়াই আনিব পাৰিছিল। তাই বিশ্বাস কৰিছিল, "মানুহৰ হৃদয় যদি ভাল হয়, তেন্তে পৃথিৱীৰ কোনো ধুমুহাই সেই প্ৰেমক হেৰুৱাব নোৱাৰে।"

তেওঁলোকৰ প্ৰথম দেখা হৈছিল বানপানীৰ বহু আগতে।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ এখন বিহু উৎসৱত।

সেইদিনা নন্দিতাৰ মেখেলা-চাদৰখন বতাহত উৰি গৈছিল। ৰিয়ানে দৌৰি গৈ সেইখন ধৰি তাইৰ হাতত তুলি দিছিল। দুয়োৰে চকু প্ৰথমবাৰৰ বাবে মুখামুখি হৈছিল।

সেই ক্ষণিকৰ নীৰৱতাত যেন হাজাৰ কথা লুকাই আছিল।

তাৰ পিছত আৰম্ভ হৈছিল কথা... বন্ধুত্ব... আৰু অজানিতে জন্ম লোৱা ভালপোৱা।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰ, কদম ফুলৰ সুবাস, বৰষুণৰ টোপাল, আৰু গধূলিৰ আকাশ... সকলো যেন তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী হৈছিল।

ৰিয়ানে এদিন নন্দিতাক কৈছিল,

"এদিন যদি নিজৰ এখন ঘৰ সাজোঁ, ঘৰটোৰ সন্মুখত এটা কদম গছ থাকিব। বৰষুণ পৰিলেই আমি বাৰাণ্ডাত বহি চাহ খাব।"

নন্দিতাই হাঁহি কৈছিল,

"আৰু মই প্ৰতিদিন তোমাৰ বাবে এটা নতুন গল্প লিখিম।"

দুয়োৰে সপোনবোৰ বৰ ডাঙৰ নাছিল।

মাত্ৰ একেলগে থকাৰ সপোন।

কিন্তু দূৰত, আকাশত জমা হৈ থকা ক'লা ডাৱৰে ইতিমধ্যে আন এক কাহিনী লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

সেই কাহিনীত প্ৰেম আছিল...

কিন্তু সুখৰ অন্ত নাছিল।

বানে কঢ়িয়াই নিয়া প্ৰেম

অধ্যায় ২: বানৰ আগমনৰ অশনি সংকেত

জুলাই মাহৰ শেষ সপ্তাহ।

বৰষুণ যেন থমকি ৰ'বলৈ পাহৰি গৈছিল। দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি আকাশৰ পৰা পানী নামি আছিল। শিমলাটাৰী গাঁৱৰ মানুহে আকাশলৈ চাই কেৱল এটা প্ৰশ্ন কৰিছিল, "এইবাৰো বাৰু বচিমনে?"

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানী প্ৰতিদিনে অলপ অলপকৈ ওপৰলৈ উঠি আহিছিল। গাঁওখনৰ সৰু নৈখন ইতিমধ্যে পাৰ উপচি বাট-পথ গিলি পেলাইছিল। চৰকাৰে সতৰ্কবাণী জাৰি কৰিছিল। বিদ্যালয় বন্ধ, বজাৰ খালী, মানুহে গৰু-ছাগলী ওখ ঠাইলৈ নিয়াত ব্যস্ত।

কিন্তু এই সকলো ব্যস্ততাৰ মাজতো ৰিয়ানৰ মনত আন এটা চিন্তা।

নন্দিতা।

সন্ধিয়া বৰষুণ অলপ কমিলে, ৰিয়ানে চাইকেল লৈ নন্দিতাৰ ঘৰলৈ ওলাই গ'ল। বতাহত কদম ফুলৰ সুবাস মিহলি আছিল, কিন্তু সেই সুবাসত আজিৰ দিনটোত আনন্দ নাছিল। যেন প্ৰকৃতিয়েও কিবা এটা হেৰুৱাবলৈ সাজু হৈছিল।

নন্দিতা বাৰাণ্ডাত বহি বৰষুণ চাই আছিল।

ৰিয়ানক দেখি তাই হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু সেই হাঁহিত চিন্তাৰ ছাঁ স্পষ্ট আছিল।

"তুমি আকৌ এই বৰষুণত আহিলা?"

"তোমাক নেদেখাকৈ মনটো শান্ত নাথাকে।"

নন্দিতাই মূৰ তললৈ নমাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে।

"সদায় এনেকৈ মোৰ চিন্তা কৰি থাকিবা?"

ৰিয়ানে অলপ সময় নীৰৱে চাই থাকি ক'লে,

"যিদিনা চিন্তা নকৰিম, সেইদিনা হয়তো মই জীয়াই নাথাকিম।"

কথাটো শুনি নন্দিতাৰ বুকুখন কঁপি উঠিল। কিয় জানো তাইৰ মনত অজানিতে ভয় জন্ম ল'লে।

হঠাতে আকাশ ফালি বিজুলী মাৰিলে। লগে লগে ভয়ংকৰ শব্দ।

দুয়ো অলপ সময় নীৰৱে বৰষুণ চাই থাকিল।

নন্দিতাই লাহে লাহে ক'লে,

"ৰিয়ান... যদি এই বানত আমাৰ কিবা হয়?"

ৰিয়ানে তাইৰ হাতখন নিজৰ হাতত লৈ দৃঢ় কণ্ঠে ক'লে,

"যেতিয়ালৈকে মই আছোঁ, তোমাক একো হ'ব নিদিওঁ।"

কিন্তু ভাগ্যই হয়তো তেওঁলোকৰ কথোপকথন শুনি মিচিকিয়াই হাঁহিছিল।

---

দুদিন পিছত।

ৰাতি প্ৰায় দুটা।

গাঁওখন আচম্বিতে চিঞৰেৰে কঁপি উঠিল।

"পানী আহিছে...! বাঁহৰ বান্ধ ভাঙি গ'ল...!"

মানুহে টৰ্চ, লেম্প, শিশু আৰু বৃদ্ধক লৈ ঘৰ এৰি দৌৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

কেইমিনিটমানৰ ভিতৰতে পানী গাঁওৰ পথত সোমাই আহিল। তাৰ পিছত উঠোন। তাৰ পিছত ঘৰৰ ভিতৰলৈ।

ৰিয়ানে প্ৰথমে নিজৰ মাক-দেউতাকক সুৰক্ষিত ঠাইলৈ পঠিয়াই দিলে।

কিন্তু তাৰ মনত কেৱল এটা নাম...

নন্দিতা।

বাহিৰত তেতিয়া কেৱল পানীৰ গৰ্জন।

আকাশত অবিৰাম বৰষুণ।

চাৰিওফালে মানুহৰ কান্দোন।

ৰিয়ানে উদ্ধাৰকাৰীৰ নাও এখন লৈ নন্দিতাৰ ঘৰলৈ ওলাই গ'ল।

প্ৰতিটো বৈঠাৰ কোপত যেন সময়ৰ লগত যুঁজ দিছিল।

তেওঁৰ বুকুত এটা প্ৰাৰ্থনা...

"হে ভগৱান, এবাৰ... কেৱল এবাৰ তাইক সুৰক্ষিত দেখা দিয়ক।"

কিন্তু তেওঁ নাজানিছিল...

সেই ৰাতিয়েই তেওঁৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দীঘল আৰু ভয়ংকৰ ৰাতি হ'ব।

(অব্যাহত...)

বানে কঢ়িয়াই নিয়া প্ৰেম

অধ্যায় ৩: শেষ যুঁজ

ৰাতি প্ৰায় তিনি বাজিছিল। আকাশত মেঘৰ গৰ্জন, বিজুলীৰ চমক, আৰু অবিৰাম বৰষুণ। ব্ৰহ্মপুত্ৰ যেন সেই নিশা সকলো সীমা ভাঙি ওলাই আহিছিল।

ৰিয়ানে উদ্ধাৰকাৰীৰ নাওখন জোৰেৰে বৈঠা মাৰিছিল। লগত আছিল দুজন স্বেচ্ছাসেৱক। পানীৰ সোঁত ইমানেই তীব্ৰ আছিল যে নাওখন প্ৰতি মুহূৰ্তে উলটি যোৱাৰ আশংকা হৈছিল।

"ৰিয়ান, আগলৈ নাযাবা! বহুত বিপদ!" এজন স্বেচ্ছাসেৱকে চিঞৰি ক'লে।

কিন্তু ৰিয়ানে কেৱল এটা কথাই ক'লে,

"সেই ঘৰত মোৰ জীৱনটো আছে।"

নাওখন ধীৰে ধীৰে নন্দিতাৰ ঘৰলৈ ওচৰ চাপিল।

কিন্তু ঘৰৰ ঠাইত দেখা গ'ল কেৱল ছাদৰ এটা অংশ। বাকী সকলো পানীৰ তলত।

ৰিয়ানৰ বুকুখন কঁপি উঠিল।

"নন্দিতা...!" তেওঁ জোৰেৰে চিঞৰিলে।

কোনো উত্তৰ নাহিল।

আকৌ এবাৰ...

"নন্দিতা...!"

হঠাতে দূৰৰ পৰা ক্ষীণ মাত এটা ভাঁহি আহিল।

"ৰিয়ান... মই ইয়াত..."

বিজুলীৰ পোহৰত তেওঁ দেখিলে, নন্দিতা এটা ডাঙৰ আমগছৰ ডালত ধৰি আছে। পানী বুকুলৈ উঠি গৈছে। গছডালৰ শিপাও লাহে লাহে উখলি আহিছে।

ৰিয়ানৰ চকুত আশা ঘূৰি আহিল।

"ভয় নকৰিবা! মই আহিছোঁ।"

নাওখন সোঁতৰ বিপৰীতে গছডাললৈ আগবাঢ়িল।

ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ওপৰৰ পাহাৰৰ পৰা বাঢ়ি অহা প্ৰচণ্ড ঢৌ এটাই নাওখন জোকাৰি দিলে।

নাওখন গছডালৰ পৰা অলপ আঁতৰি গ'ল।

ৰিয়ানে বৈঠা এৰি পানীত জঁপিয়াই দিলে।

সোঁতক উপেক্ষা কৰি তেওঁ সাঁতুৰি নন্দিতাৰ ওচৰ পালেগৈ।

নন্দিতাই কান্দি কান্দি ক'লে,

"তুমি কিয় আহিলা? নিজৰ জীৱনটো বিপদত পেলাই দিলা।"

ৰিয়ানে হাঁহি ক'লে,

"তোমাক এৰি মই কেনেকৈ জীয়াই থাকিম?"

ঠিক তেতিয়াই...

ধৰাচূড়া!

প্ৰচণ্ড শব্দেৰে আমগছডালৰ শিপা উখলি গ'ল।

গছডাল, ৰিয়ান আৰু নন্দিতা একেলগে তীব্ৰ সোঁতত ভাঁহি যাবলৈ ধৰিলে।

ৰিয়ানে নন্দিতাৰ হাতখন শক্তকৈ ধৰি ৰাখিছিল।

"হাত এৰিবা নালাগে!" তেওঁ চিঞৰি উঠিল।

কিন্তু প্ৰকৃতিৰ শক্তি মানুহৰ শক্তিতকৈ বহু বেছি।

এটা বিশাল কাঠৰ গুৰি সোঁতে ভাঁহি আহি ৰিয়ানৰ পিঠিত খুন্দিয়াই গ'ল।

তেওঁৰ হাতৰ মুঠি দুৰ্বল হৈ পৰিল।

নন্দিতাই আতংকিত হৈ চিঞৰিলে,

"ৰিয়ান...!"

ৰিয়ানে শেষ শক্তিৰে তাইৰ হাতখন এখন ওখ কলগছৰ ডাললৈ ঠেলি দিলে।

"ধৰি ৰাখা...!"

নন্দিতাই ডালটো ধৰি পেলালে।

কিন্তু ৰিয়ান...

সোঁতে তেওঁক দূৰলৈ কঢ়িয়াই নিলে।

"ৰিয়ান...! ঘূৰি আহা...!"

নন্দিতাৰ কান্দোন, বৰষুণৰ শব্দ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গৰ্জন একেলগে মিলি গ'ল।

সেই নিশা ৰিয়ান আৰু উভতি নাহিল।

---

তিনিদিন পিছত বানৰ পানী অলপ কমিল।

উদ্ধাৰকাৰীয়ে নদীৰ বহু দূৰত ৰিয়ানৰ নিথৰ দেহটো উদ্ধাৰ কৰিলে।

তেওঁৰ বুকুৰ পকেটত এটা সৰু প্লাষ্টিকৰ থলি আছিল।

তাৰ ভিতৰত আছিল নন্দিতাৰ এখন ফটো আৰু এটা সৰু কাগজ।

তাত লিখা আছিল...

"যদি কেতিয়াবা মোৰ আগতেই তুমি বিদায় ল'বা, মই তোমাক মনত ৰাখিম। কিন্তু যদি মই আগতে যাওঁ, তেন্তে কান্দি জীৱন নষ্ট নকৰিবা। মানুহক সহায় কৰি থাকিবা। তাতেই মই জীয়াই থাকিম।"

কাগজখন বুকুত সাৱটি ধৰি নন্দিতা নীৰৱে বহি থাকিল।

চকুৰ পানী বৈ আছিল, কিন্তু মুখত এটা শান্ত হাঁহি।

কাৰণ তাই জানিছিল...

ৰিয়ান শেষ নিশালৈকে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰাখিছিল।

"যেতিয়ালৈকে মই আছোঁ, তোমাক একো হ'ব নিদিওঁ।"

সঁচাকৈয়ে...

তেওঁ নিজৰ জীৱন দি নন্দিতাৰ জীৱন বচাইছিল।

(শেষ অধ্যায়ত: নন্দিতাৰ নতুন জীৱন, ৰিয়ানৰ স্মৃতি, আৰু এক হৃদয়স্পৰ্শী সমাপ্তি।)

বানে কঢ়িয়াই নিয়া প্ৰেম

অধ্যায় ৪: ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি (সমাপ্তি)

ৰিয়ানৰ মৃত্যুৰ পিছত শিমলাটাৰী গাঁওখন যেন আগৰ গাঁও নাথাকিল। বানপানীয়ে কেৱল ঘৰ-বাৰী, পথ-ঘাটেই নি যোৱা নাছিল, বহু মানুহৰ হাঁহি আৰু সপোনো কঢ়িয়াই নিছিল।

নন্দিতাৰ জীৱনো একেবাৰে সলনি হৈ গ'ল।

প্ৰথম কেইমাহ তাই কাৰো লগত কথা নাপাতিলে। প্ৰতিদিন গধূলি তাই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈ গৈ বহি থাকিছিল। য'ত ৰিয়ানে এদিন ক'ছিল,

"এদিন আমাৰ নিজৰ এখন সৰু ঘৰ হ'ব। বাৰাণ্ডাত বহি বৰষুণ চাই চাহ খাম।"

তাই চকু মুদি কল্পনা কৰিছিল, যেন ৰিয়ান এতিয়াও কাষতে বহি আছে।

এদিন ৰিয়ানৰ মাকে নন্দিতাৰ হাতত এটা কাঠৰ বাকচ তুলি দিলে।

"এইটো ৰিয়ানে তোমাৰ বাবে থৈ গৈছিল।"

কঁপি থকা হাতেৰে বাকচটো খুলি নন্দিতাই দেখিলে, ভিতৰত আছিল এখন ডায়েৰী, এখন ফটো, আৰু এটা চিঠি।

চিঠিখনত লিখা আছিল,

«"প্ৰিয় নন্দিতা,

যদি তুমি এই চিঠিখন পঢ়ি আছা, তেন্তে হয়তো মই তোমাৰ কাষত নাই।

মোৰ বাবে কান্দিবা, কিন্তু চিৰদিন নহয়।

মোৰ বাবে অপেক্ষা নকৰিবা, মানুহৰ বাবে জীয়াই থাকিবা।

প্ৰতিবছৰ বান আহিলে যিসকল মানুহ অসহায় হৈ পৰে, তেওঁলোকৰ কাষত থিয় দিবা।

তেতিয়া মই আকাশৰ পৰা চাই হাঁহিম।

মনত ৰাখিবা, প্ৰেম মানে কেৱল একেলগে জীয়াই থকা নহয়।

প্ৰেম মানে আনজনৰ সুখৰ বাবে নিজৰ সকলো দিব পৰা।

মই তোমাক চিৰদিন ভাল পাম।

তোমাৰ, ৰিয়ান।"»

চিঠিখন পঢ়ি নন্দিতাই বহুদিনৰ পিছত হাঁহিলে। চকুত পানী আছিল, কিন্তু সেই হাঁহিত নতুন শক্তি লুকাই আছিল।

---

এবছৰ পিছত।

আকৌ বান আহিল।

কিন্তু এইবাৰ নন্দিতা কেৱল চাই নাথাকিল।

তাই উদ্ধাৰকাৰী দলৰ লগত যোগ দিলে। নাও চলাবলৈ শিকিলে, প্ৰাথমিক চিকিৎসা শিকিলে, বানপীড়িত শিশু আৰু বৃদ্ধক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ দিন-ৰাতি কাম কৰিলে।

গাঁওৰ মানুহে তাইক সন্মান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

এদিন এজন সৰু ল'ৰাই সুধিলে,

"দিদি, আপুনি ইমান কষ্ট কিয় কৰে?"

নন্দিতাই আকাশলৈ চাই মিচিকিয়াই ক'লে,

"কাৰণ এজন মানুহে মোক শিকাই গৈছে, নিজৰ বাবে জীয়াই থকাতকৈ আনৰ বাবে জীয়াই থকাটো বেছি ডাঙৰ।"

---

বহু বছৰ পাৰ হৈ গ'ল।

শিমলাটাৰী গাঁৱৰ নদীৰ পাৰত এটা সৰু স্মৃতিস্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰা হ'ল।

তাত লিখা আছিল,

"ৰিয়ান বৰুৱা

(১৯৯৭-২০২৬)

"নিজৰ জীৱন দি আনৰ জীৱন বচোৱা এজন সঁচা নায়ক।"

স্মৃতিস্তম্ভৰ কাষতে নন্দিতাই এটা কদম গছ ৰোপণ কৰিলে।

প্ৰতি বছৰে কদম ফুল ফুলিলে তাই এটা ফুল স্মৃতিস্তম্ভৰ ওচৰত থৈ নিঃশব্দে কয়,

"মই প্ৰতিশ্ৰুতি ৰাখিছোঁ, ৰিয়ান।"

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঢৌ তেতিয়া লাহে লাহে পাৰত আঘাত কৰে।

বৰষুণৰ টোপাল কদম ফুলত সৰি পৰে।

আৰু যেন দূৰৰ পৰা কোনোবাই মিচিকিয়াই হাঁহি কয়...

"মই ইয়াতেই আছোঁ..."

সেইদিনাৰ পৰা শিমলাটাৰীৰ মানুহে এটা কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰিলে,

"বানপানীয়ে বহু ঘৰ ভাঙি পেলায়, কিন্তু সঁচা ভালপোৱাক কেতিয়াও ভাঙিব নোৱাৰে।"

সমাপ্ত।

Read more ...