চাহৰ ধোঁৱাৰ মাজত ফুলি উঠা প্ৰেম

 

              বোকাখাতৰ পৰা অলপ আঁতৰত এখন সৰু চহৰ। চহৰ বুলি ক’বলৈ গ’লে ডাঙৰ ডাঙৰ অট্টালিকা নাই, নাই ব্যস্ত মহানগৰৰ কোলাহল। কিন্তু পুৱাৰ সময়ত স্কুললৈ যোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ হাঁহি, চাইকেলৰ ঘণ্টা, চাহৰ দোকানৰ কেটলিৰ সোঁ-সোঁ শব্দ আৰু পথৰ কাষৰ গছবোৰৰ পাতত পৰা ৰ’দে ঠাইখনক এক বেলেগ সৌন্দৰ্য দিছিল।

সেই পথটোৰ কাষতে এখন সৰু পান দোকান আছিল।

দোকানখনৰ নাম আছিল “মনৰাম পান ঘৰ”।

দোকানখনৰ মালিক আছিল আঠাইশ বছৰীয়া এজন যুৱক, নাম অৰূপ।

অৰূপক প্ৰথম দেখাত হয়তো কোনোবাই বিশেষ গুৰুত্ব নিদিলেহেঁতেন। সাধাৰণ চোলা, পুৰণি জিন্স, ভৰিত চেণ্ডেল আৰু মুখত সদায় এক শান্ত হাঁহি। কিন্তু তেওঁৰ চকুযুৰিত আছিল এক অদ্ভুত গভীৰতা। সেই গভীৰতাৰ আঁৰত লুকাই আছিল বহু বছৰৰ সংগ্ৰাম।

অৰূপ পঢ়া-শুনাত বেয়া নাছিল। আচলতে তেওঁ গাঁৱৰ বিদ্যালয়ৰ এজন মেধাৱী ছাত্ৰ আছিল। উচ্চতৰ মাধ্যমিকত ভাল ফলাফল কৰাৰ পিছত তেওঁৰ সপোন আছিল কলেজত পঢ়ি চাকৰি কৰা। কিন্তু জীৱনে সকলোকে সপোনৰ পথটো সহজ কৰি নিদিয়ে।

তেওঁৰ দেউতাক বহু বছৰ আগতেই ঢুকাইছিল।

ঘৰত আছিল কেৱল তেওঁ আৰু তেওঁৰ মা কমলা।

কমলাৰ দেহটো কেইবছৰমানৰ পৰা অসুস্থ। চিকিৎসা, ঔষধ, পৰীক্ষা, ডাক্তৰৰ মাচুল, ঘৰ চলোৱা খৰচ... সকলোবোৰ একেলগে অৰূপৰ মূৰত আহি পৰিছিল।

কলেজত নাম ভৰ্তি কৰিও তেওঁ বেছি দিন পঢ়িব নোৱাৰিলে।

এদিন মাকে লাহেকৈ কৈছিল,

“বাবা, মোৰ কাৰণে তই পঢ়া এৰি নিদিবি।”

অৰূপে হাঁহি মাৰি কৈছিল,

“তুমি মোৰ কাৰণে চিন্তা নকৰিবা মা। পঢ়া কিতাপত থাকে, মানুহৰ জীৱনটোও এখন ডাঙৰ কিতাপ। আগতে তোমাক সুস্থ কৰোঁ।”

সেইদিনা কমলাৰ চকুত পানী আহিছিল।

অৰূপে নিজৰ সপোনটো সাময়িকভাৱে কাষত থৈ দিলে।

ঘৰৰ পৰা অলপ দূৰত এখন চাহৰ দোকান আছিল। সেই চাহৰ দোকানখনৰ সন্মুখতেই এখন চৰকাৰী বিদ্যালয়। পুৱা স্কুল আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভিৰ হৈছিল। কোনোবাই চাহ খাইছিল, কোনোবাই বিস্কুট কিনিছিল, কোনোবাই স্কুলৰ ঘণ্টা বজাৰ আগতে দৌৰি গৈছিল।

সেই ঠাইতে অৰূপে এখন সৰু পান দোকান খুলিলে।

দোকানখন বৰ ডাঙৰ নাছিল। বাঁহৰ কাঠামো, টিনৰ চাল, সন্মুখত কাঁচৰ বাকচ। পান, চুপাৰি, বিস্কুট, চকলেট, ঠাণ্ডা পানীয় আৰু কেইটামান দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ বস্তু।

কিন্তু অৰূপে দোকানখনক কেৱল উপাৰ্জনৰ মাধ্যম হিচাপে লোৱা নাছিল।

তেওঁৰ বাবে সেইখন আছিল তেওঁৰ বেঁচি থকাৰ সাহস।

প্ৰতিদিনে পুৱা ছয় বজাতে তেওঁ দোকান খুলিছিল। প্ৰথমে মাকৰ ঔষধ দি আহিছিল। তাৰ পিছত দোকানৰ সন্মুখখন পৰিষ্কাৰ কৰি, পানৰ পাত সজাই, কাঁচৰ বাকচটো মচি অপেক্ষা কৰিছিল।

দুপৰীয়া স্কুল ছুটীৰ সময়ত দোকানখনৰ সন্মুখত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভিৰ হৈছিল।

অৰূপে সকলোকে মৰমেৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

কোনো ছাত্ৰৰ হাতত টকা নাথাকিলে,

“কাইলৈ দি যাবি,”

বুলি বিস্কুট এটা দি দিছিল।

কোনো দুখীয়া ছাত্ৰীয়ে পেন বিচাৰিলে,

“এইটো লৈ যা। পঢ়া বন্ধ নকৰিবি।”

বুলি বিনামূল্যে পেন দি দিছিল।

এদিন চাহ দোকানৰ মালিক হৰেণ ককাই তেওঁক সুধিছিল,

“তই নিজে কষ্ট কৰি কাম কৰ, আকৌ আনক বিনামূল্যে বস্তু কিয় দিছ?”

অৰূপে হাঁহি কৈছিল,

“ককা, মোৰো এসময়ত কিতাপ কিনিবলৈ টকা নাছিল। কোনোবাই যদি মোক তেতিয়া সহায় কৰিলেহেঁতেন, হয়তো আজি মোৰ জীৱনটো অলপ বেলেগ হ’লহেঁতেন।”

হৰেণ ককাই একো নকৈ তেওঁৰ ফালে চাই ৰৈছিল।

এদিন তাই আহিল

বৰষুণৰ পিছৰ এটা পুৱা।

আকাশখন অলপ ডাৱৰীয়া। পথটোত পানী জমি আছিল। বিদ্যালয়খনৰ সন্মুখত এখন বগা গাড়ী আহি ৰ’ল।

গাড়ীৰ পৰা এগৰাকী যুৱতী নামিল।

সাধাৰণ মেখেলা-চাদৰ। হাতত কেইখনমান কিতাপ। চুলিখিনি সৰুকৈ বান্ধি থোৱা। মুখত কোনো কৃত্ৰিম সাজ-পোছাক নাছিল। কিন্তু তাইৰ ব্যক্তিত্বত এনে এক স্বাভাৱিক সৌন্দৰ্য আছিল যে মানুহে এবাৰ চালে দ্বিতীয়বাৰ চাবলৈ বাধ্য হৈছিল।

তাইৰ নাম আছিল মেঘালী।

উজনি অসমৰ এখন সৰু চহৰত তাইৰ ঘৰ। পঢ়া-শুনাত মেধাৱী মেঘালীয়ে শিক্ষক হোৱাৰ সপোন সৰুৰে পৰা পুহি ৰাখিছিল। বহু পৰিশ্ৰমৰ পিছত TET উত্তীৰ্ণ হৈ তাই সেই বিদ্যালয়খনত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিবলৈ আহিছিল।

প্ৰথমদিনা তাই বিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ সময়ত হৰেণ ককাৰ চাহ দোকানৰ সন্মুখত থমকি ৰ’ল।

“ককা, এইখনেই নেকি বিদ্যালয়খন?”

“হয় বাইদেউ। এইটোৱেই স্কুল। আপুনি নতুন শিক্ষক নেকি?”

মেঘালীয়ে হাঁহি মাৰি মূৰ দুপিয়ালে।

“হয়।”

অৰূপে সেই সময়ত পানৰ বাকচটো সজাই আছিল।

তাইৰ মাতটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে শুনি অৰূপে অজানিতে মূৰ তুলিলে।

দুয়োৰে চকু এচেকেণ্ডৰ বাবে মুখামুখি হ’ল।

অৰূপে লগে লগে চকু আঁতৰাই ল’লে।

সেইটো কোনো প্ৰেমৰ মুহূৰ্ত নাছিল।

কেৱল এটা সাধাৰণ দৃষ্টি।

কিন্তু কেতিয়াবা জীৱনৰ ডাঙৰ কাহিনীবোৰ আৰম্ভ হয় এনে সৰু মুহূৰ্তৰ পৰাই।

চাহৰ দোকানৰ সন্মুখত

মেঘালী বিদ্যালয়ত যোগদান কৰাৰ পিছত প্ৰায় প্ৰতিদিনে হৰেণ ককাৰ দোকানত চাহ খাবলৈ আহিছিল।

এদিন তাই অৰূপৰ দোকানৰ সন্মুখত ৰৈ সুধিলে,

“আপোনাৰ ওচৰত ভাল ক’লা কলম আছে নেকি?”

অৰূপে কাঁচৰ বাকচৰ পৰা এটা কলম উলিয়াই দিলে।

“এইটো ভাল।”

“কিমান?”

“দহ টকা।”

মেঘালীয়ে টকা দি কলমটো ল’লে।

“ধন্যবাদ।”

অৰূপে মাত্ৰ মূৰ দুপিয়ালে।

সেইদিনা সন্ধিয়া দোকান বন্ধ কৰি ঘৰলৈ উভতি যাওঁতে অৰূপৰ মনত সেই “ধন্যবাদ” শব্দটো কিয় জানো ঘূৰি আছিল।

পিছদিনা মেঘালী আকৌ আহিল।

এইবাৰ কলম কিনিবলৈ নহয়।

“আপোনাৰ নামটো কি?”

অৰূপ অলপ আচৰিত হ’ল।

“অৰূপ।”

“মই মেঘালী। স্কুলত নতুনকৈ যোগ দিছোঁ।”

“জানো।”

মেঘালীয়ে হাঁহি ক’লে,

“আপুনি জানে?”

“প্ৰথমদিনাই দেখিছিলোঁ।”

দুয়ো অলপ হাঁহিলে।

তাৰ পিছত আৰম্ভ হ’ল এক সৰু পৰিচয়।

দিন পাৰ হ’ল।

মেঘালীয়ে লক্ষ্য কৰিলে, অৰূপে সদায় পুৱা সোনকালে দোকান খোলে আৰু সন্ধিয়া বহু দেৰিলৈকে থাকে।

এদিন তাই সুধিলে,

“আপুনি পঢ়া-শুনা কৰিছিল নেকি?”

অৰূপে অলপ সময় মনে মনে থাকি ক’লে,

“কৰিছিলোঁ।”

“কিমানলৈ?”

“কলেজলৈ।”

“তাৰ পিছত?”

অৰূপে হাঁহি ক’লে,

“জীৱনটোৱে অন্য বিষয় পঢ়িবলৈ দিলে।”

মেঘালী কিছুসময় নিৰৱ হৈ থাকিল।

“আপুনি পুনৰ পঢ়িব পাৰে।”

অৰূপে তাইৰ ফালে চাই ক’লে,

“কিছুমান সপোন সময়মতে পূৰণ নহ’লে, সিহঁতক মনত থৈয়ে জীয়াই থাকিব লাগে।”

মেঘালীয়ে কোনো উত্তৰ নিদিলে।

কিন্তু সেইদিনাৰ পৰা তাই অৰূপক নতুন চকুৰে চাবলৈ ধৰিলে।

মাকজনী

এদিন মেঘালীয়ে লক্ষ্য কৰিলে, অৰূপ দোকানত নাই।

হৰেণ ককাৰ পৰা জানিলে যে অৰূপৰ মা অসুস্থ হৈ চিকিৎসালয়লৈ গৈছে।

সন্ধিয়া অৰূপ দোকানলৈ উভতি আহিল।

মুখত ক্লান্তি।

মেঘালীয়ে সুধিলে,

“মা কেনেকুৱা?”

অৰূপ থমকি ৰ’ল।

“আপুনি জানিলে?”

“হৰেণ ককাৰ পৰা।”

অৰূপে মূৰ তল কৰিলে।

“এতিয়া অলপ ভাল।”

“ঔষধ সময়মতে দিয়ে নে?”

“হয়।”

“নিজে খোৱা-বোৱা কৰে নে?”

অৰূপে হাঁহিলে।

“সেইটো কেতিয়াবা পাহৰি যাওঁ।”

মেঘালীয়ে অলপ কঠিন স্বৰে ক’লে,

“নিজৰ যত্ন নোল’লে আপুনি মাক কেনেকৈ চাব?”

অৰূপে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুভৱ কৰিলে, কোনোবাই তেওঁৰ নিজৰ বিষয়ে এনেদৰে চিন্তা কৰিছে।

সময়ৰ সোঁত

মাহবোৰ পাৰ হৈ গ’ল।

চাহ দোকানৰ ধোঁৱা, স্কুলৰ ঘণ্টা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ হাঁহি আৰু অৰূপৰ সৰু দোকানখনৰ মাজত মেঘালী আৰু অৰূপৰ বন্ধুত্ব গভীৰ হৈ আহিল।

কেতিয়াবা মেঘালীয়ে স্কুলৰ পৰা ওলাই আহি কিতাপ কিনিবলৈ থমকিছিল।

কেতিয়াবা অৰূপে স্কুলৰ লাইব্ৰেৰীৰ পৰা কিতাপ আনি পঢ়িবলৈ লৈছিল।

মেঘালীয়ে তেওঁৰ বাবে পুৰণি কিতাপ কেইখনমান আনিছিল।

“এইবোৰ পঢ়ক।”

“মোৰ এতিয়া কিতাপ পঢ়িবলৈ সময় ক’ত?”

“সময় বিচাৰিব লাগে।”

অৰূপে কিতাপবোৰ লৈ হাঁহিছিল।

এদিন মেঘালীয়ে এখন কিতাপৰ ভিতৰত সৰু কাগজ এখন থৈ দিলে।

তাত লিখা আছিল,

“জীৱনে আপোনাৰ পৰা এটা সপোন কাঢ়ি লৈছে বুলি আন এটা সপোন দেখা বন্ধ নকৰিব।”

অৰূপে বহুদিন সেই কাগজখন নিজৰ মানিবেগত ৰাখিছিল।

প্ৰেমৰ আগমন

প্ৰথমে অৰূপে ভাবিছিল, মেঘালী তেওঁৰ এগৰাকী ভাল বন্ধু।

কিন্তু কেইমাহমান পিছত তেওঁ নিজেই অনুভৱ কৰিলে, কথাটো তাৰ বহু ওপৰলৈ গৈছে।

মেঘালী দোকানলৈ নাহিলে তেওঁৰ দিনটো অসম্পূৰ্ণ যেন লাগিছিল।

তাই হাঁহিলে তেওঁৰ মনটো ভাল লাগিছিল।

তাই অসুস্থ বুলি ক’লে তেওঁ চিন্তিত হৈছিল।

তাই স্কুলৰ কামত ব্যস্ত থাকিলে তেওঁ অজানিতে বাটলৈ চাই থাকিছিল।

এদিন সন্ধিয়া মেঘালী অহা নাছিল।

অৰূপে বহুসময় বাটলৈ চাই থাকিল।

হৰেণ ককাই হাঁহি ক’লে,

“কাক বিচাৰি আছ?”

অৰূপে লাজ পাই ক’লে,

“কাকো নহয়।”

হৰেণ ককাই হাঁহিলে।

“মানুহে যেতিয়া ‘কাকো নহয়’ বুলি কয়, তেতিয়াই বুজিব লাগে কোনোবা এজন আছে।”

অৰূপে একো নক’লে।

সেই নিশা তেওঁ মাকৰ ওচৰত বহি আছিল।

কমলায়ে সুধিলে,

“বাবা, কিবা চিন্তাত আছ?”

অৰূপে মাকৰ ফালে চাই কিছুসময় মনে মনে থাকি ক’লে,

“মা, মানুহে জীৱনত কেতিয়াবা কোনোবা এজনক লগ পায়, যাৰ কথা ভাবিলে নিজৰ দুখবোৰ অলপ সৰু যেন লাগে নেকি?”

কমলায়ে মৃদু হাঁহি ক’লে,

“হয়।”

“যদি সেই মানুহজনক জীৱনৰ পৰা হেৰুৱাব লাগে?”

মাকে তেওঁৰ মূৰত হাত থৈ ক’লে,

“ভালপোৱা মানে কেৱল নিজৰ কৰি লোৱা নহয়। কেতিয়াবা নিজৰ কথাটো সঁচাকৈ ক’বলৈ সাহস কৰাটোৱেই ভালপোৱা।”

সেই নিশা অৰূপে সিদ্ধান্ত ল’লে।

তেওঁ মেঘালীক নিজৰ অনুভৱৰ কথা ক’ব।

বৰষুণৰ সন্ধিয়া

কেইদিনমান পিছত এটা সন্ধিয়া প্ৰচণ্ড বৰষুণ নামিল।

স্কুল ছুটী হৈ গৈছিল।

মেঘালী ছাতি লৈ ওলাই আহি অৰূপৰ দোকানৰ সন্মুখত ৰ’ল।

“আজি ঘৰলৈ যোৱা নাই?”

অৰূপে ক’লে,

“বৰষুণটো অলপ কমিলে যাম।”

মেঘালীয়ে ক’লে,

“ময়ো অপেক্ষা কৰিছোঁ।”

দুয়ো কিছুসময় নীৰৱ হৈ থাকিল।

বৰষুণৰ শব্দৰ মাজত অৰূপে সাহস গোটালে।

“মেঘালী...”

“কওক।”

“এটা কথা ক’ব আছিল।”

“কওক।”

অৰূপৰ মাতটো অলপ কঁপিছিল।

“মই জানো, মোৰ জীৱন আপোনাৰ জীৱনৰ দৰে নহয়। আপুনি শিক্ষক। আপোনাৰ নিজৰ সন্মান, নিজৰ ভৱিষ্যৎ আছে। মই এজন সৰু দোকানী। কিন্তু মই আপোনাক ভাল পাবলৈ ধৰিছোঁ।”

মেঘালী নীৰৱ হৈ ৰ’ল।

অৰূপে আকৌ ক’লে,

“আপুনি উত্তৰ নিদিলেও হ’ব। মই কেৱল মোৰ মনৰ কথাটো লুকুৱাব নোৱাৰিলোঁ।”

বৰষুণৰ টোপালবোৰ টিনৰ চালত পৰি একেৰাহে শব্দ কৰি আছিল।

মেঘালীয়ে কিছুসময় পিছত লাহেকৈ ক’লে,

“আপুনি জানেনে, মই আপোনাক কেতিয়াৰ পৰা ভাল মানুহ বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ?”

অৰূপে মূৰ তুলিলে।

“যিদিনা আপুনি টকা নথকা সেই ছাত্ৰজনক বিস্কুট দিছিল।”

অৰূপে একো ক’ব নোৱাৰিলে।

মেঘালীয়ে ক’লে,

“আপুনি নিজে কষ্ট পাইও আনৰ কষ্ট বুজে। আপোনাৰ দোকানখন সৰু হ’ব পাৰে, কিন্তু আপোনাৰ মনটো সৰু নহয়।”

অৰূপৰ চকুত পানী জমা হ’ল।

মেঘালীয়ে হাঁহি ক’লে,

“মইও আপোনাক ভাল পাওঁ।”

সেই মুহূৰ্তত যেন বৰষুণজাকে দুয়োৰে মাজৰ সকলো ভয় ধুই লৈ গ’ল।

কিন্তু কাহিনী ইয়াত শেষ নহ’ল

প্ৰেম আৰম্ভ হোৱাটো সহজ আছিল।

কিন্তু প্ৰেমক জীৱনৰ সৈতে মিলাই ৰখাটো সহজ নাছিল।

মেঘালীৰ পৰিয়ালে প্ৰথমে কথাটো মানি ল’ব বিচৰা নাছিল।

“পান দোকান চলোৱা ল’ৰা এজনক কিয় বিয়া কৰিব লাগে?”

এই প্ৰশ্নটো বহুদিন মেঘালীৰ ঘৰত ঘূৰি আছিল।

অৰূপে কথাটো জানি মেঘালীক কৈছিল,

“তুমি তোমাৰ পৰিয়ালৰ বিৰুদ্ধে নাযাবা। মই তোমাক কোনো সিদ্ধান্তৰ বাবে চাপ নিদিওঁ।”

মেঘালীয়ে কৈছিল,

“আপুনি আকৌ নিজকে সৰু কৰি কিয় দেখে?”

অৰূপে হাঁহি ক’লে,

“মই সৰু নহয়। কিন্তু মোৰ পৰিস্থিতি সৰু।”

মেঘালীয়ে উত্তৰ দিলে,

“পৰিস্থিতি স্থায়ী নহয়।”

সেইদিনাৰ পৰা অৰূপে পুনৰ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

দিনত দোকান চলাইছিল, ৰাতি পঢ়িছিল।

মেঘালীয়ে তেওঁক উৎসাহ দিছিল।

অৰূপে এখন প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰিলে। দোকানখন চলাই থাকিও তেওঁ নিজৰ শিক্ষাৰ পথটো পুনৰ আৰম্ভ কৰিলে।

এদিন কমলাৰ স্বাস্থ্য আকৌ বেয়া হ’ল।

চিকিৎসাৰ খৰচ বেছি আছিল।

অৰূপ চিন্তাত পৰিল।

মেঘালীয়ে ক’লে,

“আমি একেলগে সামৰিম।”

অৰূপে ক’লে,

“মই তোমাৰ ওপৰত কোনো বোজা দিব নোখোজোঁ।”

“প্ৰেম বোজা নহয়, অৰূপ।”

সেই কথাষাৰ অৰূপে জীৱনভৰ মনত ৰাখিলে।

কেইবছৰ পিছত

সময় কেতিয়াও ৰৈ নাথাকে।

কেইবছৰ পিছত সেই সৰু পান দোকানখনৰ ৰূপ সলনি হ’ল।

অৰূপে দোকানখনৰ লগতে এখন সৰু কিতাপ আৰু ষ্টেচনাৰী দোকানো আৰম্ভ কৰিলে।

দোকানখনৰ নাম সলনি কৰি দিলে,

“মেঘ-অৰূপ পাঠশালা”।

স্কুলৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে কিতাপ, বহী, পেন, পেঞ্চিল আৰু শিক্ষামূলক সামগ্ৰী পোৱা যাবলৈ ধৰিলে।

অৰূপে নিজৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পথতো আগবাঢ়ি গ’ল।

মেঘালী এতিয়াও সেই বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক।

কমলা মাকৰ স্বাস্থ্য আগৰ তুলনাত ভাল।

এদিন সন্ধিয়া স্কুল ছুটীৰ পিছত মেঘালী দোকানখনৰ সন্মুখত আহি ৰ’ল।

“দোকানী বাবু, আজিৰ হিচাপ কেনেকুৱা?”

অৰূপে হাঁহি ক’লে,

“ব্যৱসায় ভাল।”

“আৰু মন?”

অৰূপে তাইৰ ফালে চাই ক’লে,

“সেইটো বহুদিন আগতেই লাভত আছে।”

মেঘালীয়ে হাঁহিলে।

চাহ দোকানৰ পৰা হৰেণ ককাৰ মাত আহিল,

“হেৰা, তোমালোক দুজনৰ প্ৰেমৰ কাহিনী শুনি শুনি মোৰ চাহৰ দোকানখনেই বুঢ়া হৈ গ’ল!”

দুয়ো হাঁহিলে।

সন্মুখত বিদ্যালয়ৰ ঘণ্টা বাজিল।

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ঘৰৰ বাট ল’লে।

বতাহত চাহৰ সুগন্ধি।

পথৰ কাষৰ গছৰ পাতবোৰ লাহে লাহে কঁপি উঠিল।

অৰূপে মেঘালীৰ ফালে চাই ভাবিলে,

জীৱনে তেওঁৰ পৰা বহু কথা কাঢ়ি লৈছিল।

সপোন কাঢ়িছিল।

সুবিধা কাঢ়িছিল।

যৌৱনৰ বহু বছৰ কাঢ়িছিল।

কিন্তু জীৱনে তেওঁক এটা কথা ঘূৰাই দিছিল, যিটো কোনো সম্পত্তিৰে কিনিব নোৱাৰি।

এজন মানুহ, যিয়ে তেওঁৰ অতীতক নহয়, তেওঁৰ সংগ্ৰামক ভাল পাইছিল।

সেইদিনা সন্ধিয়াত চাহ দোকানৰ ধোঁৱা আকাশলৈ উঠি গৈছিল।

পান দোকানখনৰ সৰু বাল্বটো জ্বলি উঠিছিল।

আৰু বিদ্যালয়খনৰ সন্মুখত, এখন সৰু দোকানৰ কাষত, দুজন মানুহে নিজৰ নিজৰ অসম্পূৰ্ণ জীৱনক একেলগে এখন সম্পূৰ্ণ কাহিনীত পৰিণত কৰিছিল।

তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী আছিল কোনো ৰাজপ্ৰাসাদ নহয়।

সাক্ষী আছিল এখন বিদ্যালয়,

এখন চাহৰ দোকান,

এখন সৰু পান দোকান,

এগৰাকী অসুস্থ মা,

এজন সপোন হেৰুৱাইও হাৰ নামনা যুৱক,

আৰু উজনি অসমৰ পৰা অহা এগৰাকী শিক্ষক,

যিয়ে তেওঁক শিকাইছিল,

“জীৱনে পথ বন্ধ কৰিলে নতুন পথ বিচাৰিব লাগে। আৰু সঁচা মানুহজন কাষত থাকিলে সেই পথটো কেতিয়াও অকলে খোজ কাঢ়িব নালাগে।”

সেই কথাটোৱেই হয়তো তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া সংজ্ঞা আছিল।