অসমীয়া স্পাইডাৰমেন

                                   ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৰে সেইদিনা অদ্ভুত ধৰণৰ কুঁৱলী নামি আহিছিল। গুৱাহাটীৰ আকাশত মেঘ গোট খাইছিল, কিন্তু বৰষুণ নাছিল। সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে চহৰখনৰ মানুহে লক্ষ্য কৰিলে

 

—আকাশৰ এঠাইত ৰঙা পোহৰ জিলিকি উঠিছে।

 

গুৱাহাটীৰ নীলাচল পাহাৰৰ ওচৰৰ এখন সৰু গাঁৱত থাকিছিল এজন সাধাৰণ ল’ৰা—অৰ্ণৱ। সি কলেজত পঢ়িছিল আৰু খালী সময়ত দেউতাকৰ চাহৰ দোকানত সহায় কৰিছিল। অৰ্ণৱৰ

 

আটাইতকৈ ভাল লগা বস্তু আছিল অসমীয়া লোককথা, বিহুৰ ঢোল আৰু গছ-গছনিৰে ভৰা নিজৰ গাঁওখন।

 

এদিন অৰ্ণৱ কলেজৰ পৰা উভতি আহোঁতে এখন পুৰণি বৈজ্ঞানিক গৱেষণাগাৰৰ ওচৰত ৰৈ গ’ল। গৱেষণাগাৰটো বহু বছৰ ধৰি বন্ধ হৈ আছিল। কিন্তু সেইদিনা ভিতৰৰ পৰা নীলা

 

পোহৰ ওলাই আছিল।

 

কৌতূহলী অৰ্ণৱে ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল।

 

হঠাতে—

 

ঝাঁক!

 

এটা অদ্ভুত মকৰাই তাৰ হাতত কামুৰিলে।

 

“আহ্!” অৰ্ণৱে হাতখন জোকাৰি দিলে। মকৰাটো মাটিত পৰি অদৃশ্য হৈ গ’ল।

 

তাৰ পিছত অৰ্ণৱৰ মূৰটো ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। সি ঘৰলৈ দৌৰি গ’ল আৰু সেই নিশা গভীৰ জ্বৰত পৰিল।

 

পিছদিনা ৰাতিপুৱা সাৰ পাই অৰ্ণৱে দেখিলে যে তাৰ শৰীৰত কিবা এটা সলনি হৈছে। সি বিছনাৰ পৰা উঠিবলৈ গৈ হঠাতে বেৰত হাত লগালে—আৰু আচৰিতভাৱে তাৰ হাতখন বেৰত

 

লাগি থাকিল!

 

“এইটো কি হ’ল?”

 

সি লাহেকৈ বেৰত উঠিবলৈ ধৰিলে।

 

কেইমুহূৰ্তৰ ভিতৰতে অৰ্ণৱে বুজি গ’ল—সি বেৰত বগাব পাৰে, তাৰ শক্তি বহুগুণে বৃদ্ধি পাইছে আৰু তাৰ হাতৰ পৰা মকৰাৰ জালৰ দৰে শক্তিশালী সূতা ওলাইছে।

 

কিন্তু শক্তিৰ লগে লগে আহিল দায়িত্ব।

 

সেইদিনাই সন্ধিয়া গুৱাহাটীৰ এটা পুৰণি দলঙত এখন বাছ দুৰ্ঘটনাত পৰিল। বহু মানুহ বিপদত পৰিল। অৰ্ণৱে এক মুহূৰ্তও নাভাবি মুখত গামোচা বান্ধি, এটা সাধাৰণ অসমীয়া গামোচাৰ

 

পৰা নিজৰ মুখ ঢকাৰ পোছাক তৈয়াৰ কৰি ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হ’ল।

 

সি নিজৰ জালেৰে বাছখন ধৰি ৰাখিলে।

 

“ভয় নকৰিব! মই আছোঁ!”

 

এজন বৃদ্ধই তাক চাই ক’লে, “তুমি কোন?”

 

অৰ্ণৱে হাঁহি ক’লে, “মই? মই অসমৰ মানুহ।”

 

সেইদিনাৰ পৰা চহৰত এটা নতুন নাম বিয়পি পৰিল—

 

অসমীয়া স্পাইডাৰমেন।

 

কিন্তু অৰ্ণৱৰ সন্মুখত অতি সোনকালেই আহিল ডাঙৰ বিপদ।

 

চহৰখনত ডক্টৰ কালিয়া নামৰ এজন বিজ্ঞানী আছিল। তেওঁ গোপনে এটা শক্তিশালী যন্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যিয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি সমগ্ৰ গুৱাহাটীৰ বিদ্যুৎ নিয়ন্ত্ৰণ

 

কৰিব পাৰিছিল।

 

তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল চহৰখনৰ সকলো বিদ্যুৎ বন্ধ কৰি মানুহক ভয় দেখুওৱা আৰু নিজৰ দাবী মানিবলৈ বাধ্য কৰা।

 

এটা নিশা ডক্টৰ কালিয়াই যন্ত্ৰটো চালু কৰিলে।

 

গোটেই গুৱাহাটীৰ আলো হঠাতে নুমাই গ’ল।

 

মন্দিৰ, বজাৰ, ঘৰ, হাস্পতাল—সকলোতে অন্ধকাৰ।

 

মানুহ আতংকিত হৈ পৰিল।

 

অৰ্ণৱে আকাশলৈ চাই দেখিলে—ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত এটা বিশাল নীলা পোহৰৰ গোলক সৃষ্টি হৈছে।

 

“এইটো বন্ধ কৰিব লাগিব।”

 

সি গামোচাখন কঁকালত বান্ধি আকাশলৈ জঁপিয়াই পৰিল।

 

জালেৰে ইটোৰ পিছত সিটো অট্টালিকা পাৰ হৈ সি যন্ত্ৰটোৰ ওচৰ পালেগৈ।

 

ডক্টৰ কালিয়াই হাঁহি ক’লে, “তুমি মোক ৰখাব পাৰিবা বুলি ভাবিছা?”

 

“এজন মানুহে হয়তো নোৱাৰে,” অৰ্ণৱে ক’লে, “কিন্তু এখন সমগ্ৰ চহৰক বচাবলৈ এজন মানুহৰ সাহসেই যথেষ্ট।”

 

যুঁজ আৰম্ভ হ’ল।

 

কালিয়াই শক্তিশালী বিদ্যুৎৰ ৰশ্মি নিক্ষেপ কৰিলে। অৰ্ণৱে জালেৰে সেইবোৰ এৰাই গ’ল। কিন্তু হঠাতে এটা বিস্ফোৰণত সি মাটিত পৰি গ’ল।

 

তাৰ শক্তি কমি আহিছিল।

 

সেই সময়তে তাৰ মাকৰ কথা মনত পৰিল—

 

“বোপা, শক্তিশালী হোৱা মানে কেৱল আনক হৰুৱাব পৰা নহয়। শক্তিশালী হোৱা মানে বিপদত আনৰ কাষত থিয় হোৱা।”

 

অৰ্ণৱ আকৌ উঠিল।

 

সি নিজৰ সকলো শক্তি একত্ৰিত কৰি বিশাল জাল এখন সৃষ্টি কৰিলে আৰু যন্ত্ৰটোক মেৰিয়াই ধৰিলে। তাৰ পিছত যন্ত্ৰটোৰ শক্তিৰ দিশ সলনি কৰি দিলে।

 

নীলা পোহৰৰ গোলকটো ধীৰে ধীৰে সৰু হৈ আহিল।

 

শেষত—

 

ধাম!

 

যন্ত্ৰটো বিস্ফোৰিত হ’ল।

 

চহৰৰ সকলো আলো আকৌ জ্বলি উঠিল।

 

মানুহে আনন্দত চিঞৰি উঠিল।

 

ডক্টৰ কালিয়া গ্ৰেপ্তাৰ হ’ল।

 

পিছদিনা গুৱাহাটীৰ বাতৰি কাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাত ডাঙৰ শিৰোনাম ওলাল—

 

“অসমীয়া স্পাইডাৰমেনে ৰক্ষা কৰিলে গুৱাহাটী!”

 

কিন্তু অৰ্ণৱে নিজৰ পৰিচয় কাকো কোৱা নাছিল।

 

সি আকৌ কলেজলৈ গ’ল, দেউতাকৰ চাহৰ দোকানত বহিল আৰু সাধাৰণ জীৱন চলাই থাকিল।

 

সন্ধিয়া ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈ গৈ সি গামোচাখন কঁকালত বান্ধিলে।

 

দূৰৈত কোনোবাই সহায় বিচাৰি চিঞৰি উঠিছিল।

 

অৰ্ণৱে হাঁহিলে।

 

“আকৌ কাম আছে।”

 

সি আকাশলৈ জালেৰে দড়ি মাৰি জঁপিয়াই পৰিল।

 

গুৱাহাটীৰ আকাশত তাৰ ৰঙা পোছাক আৰু অসমীয়া গামোচাখন উৰি গ’ল।

 

সেইদিনাৰ পৰা মানুহে জানিলে—

 

স্পাইডাৰমেন কেৱল নিউয়ৰ্কৰ নহয়।

 

ব্<b>ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতো এজন স্পাইডাৰমেন আছে—এজন সাহসী অসমীয়া, যাৰ শক্তিৰ নাম হৈছে সাহস, আৰু যাৰ হৃদয়ত আছে অসম।</b>